อพาร์ตเม้นคุนปุ... 的个人资料" Fill My Little World "照片日志列表 工具 帮助

日志


ปีใหม่*

 
 
 
 
เ สี ย ง  พ ลุ ดั ง ขึ้ น ใ น โ ส ต ป ร ะ ส า ท
 
 
 
ก่ อ น แ ส ง ไ ฟ ใ น ม โ น ภ า พ จ ะ ส่ อ ง ป ร ะ ก า ย
 
 
 
 
 
เวลา แห่ง การ สิ้น สุด ของ ตัวเลข ท้าย สุด ของ เดือน และ วัน
 
ตาม ปฏิทิน กำลัง จะ หมด ไป
 
ระหว่าง รอย ต่อ ของ ความ รู้สึก ณ. 0.00 น.
 
 
 
ท้ อ ง ฟ้ า สี ดำ เ ลื อ น ห า ย ไ ป   ใ น เ ว ล า ที่ ม นุ ษ ย์ ทุ ก ค น ต่ า ง มี ค ว า ม สุ  ข
 
ป า ก ฉั น ค า บ ม ว น ก ร ะ ด า ษ  พ ร้ อ ม มื อ ข้ า ง ห นึ่ ง
 
 
ที่ ยัง คง ถือ ขวด แก้ว สี น้ำตาล ขุ่น ใบ เดิม ก่อน รอย ต่อ เวลา ของ คืน ข้าม ปี 
 
ทุกสิ่งรอบกายรำพึงไปบคราบชีวิตที่เลือนเลอะไปกับการสญสลาย
 
 
 
 
วันเดือนปีของช่วงเวลาเมื่อสามร้อยหกสิบห้าวันที่ดำเนินผ่านในการสูดลมหายใจเข้าออก
 
 
หมดไปกับการดื่มด่ำเพราะความเศร้าที่เคยดำเนินเข้ามาในห้วงหนึ่งของชีวิต
 
 
ที่แปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำในรูปของแอลกอฮอลล์
 
 
ความว่างเปล่าเพียงแค่ก้นขวด ถูกเติมเต็มโดยความฝันที่ไม่จบสิ้น
 
 
 
 
 
 
เสียงเพลงคลอบรรยากาศรอบกายเพียงเบาๆๆ
 
 
รอยยิ้ม ปน ความสุข ที่ ฉัน รอคอย กำลัง คื คลาน เข้า มา ใน
 
การดำเนินวิถีของชีวิตของ กาเริ่มต้นของชีวิต
 
ในปฏิทิน เดือนใหม่ 
 
 
 
 
 
ที่ฉันชนแก้วเพียงลำพัง 31 จึงโนลบกลายเป็น 1
 
กับชีวิตที่ยังไม่เคยได้เดินผ่าน. . . . .
 
ไปยังอนาคตของจินตนาการ
 
 
 
 
 
* ปีใหม่
* ชีวิต
* ความสุข
 
 
 
 
 
 
 
 

แขกโรตี*

 
 
บ่าย แก่ แก่ ใน วัน ที่ ท้อง ฟ้า สีเทา บ่ง บอก ถึง ปรากฏการณ์ การ กลั่น ตัว เป็น สาย ฝน ของ ก้อน เมฆ
 
ฉัน เดิน ทาง กลับ ถึง บ้าน ใน เวลา นั้น . . . . . .
 
ระหว่าง เดิน ด้วย เท้า เปล่า เพื่อ กลับ เข้า สู่ บ้าน หลัง น้อย น้อย
 
สาย ตา ก็ เหลือบ ไปเห็น ชาย วัย กลาง คน กำลัง ง่วน กับ การ จัด เก็บ ข้าว ของ
 
ใน ยานพาหนะ ทำ มา หา กิน  คู่ ใจ เพื่อ แข่ง กับ การ คาดเดา เหตุการณ์ ใน เวลา ที่ จะ ถึง
 
 
 
 
 
ฉัน เพ็ง มอง สิ่ง ที่ ชาย ผู้ นั้น กำลัง ฝักใฝ่ เก็บ มัน
และ แล้ว ระ ยะ สาย ตา ที่ฉัน มอง มัน ไกล เกิน การ จินตนาการเองได้
ฉัน เดิน เข้าไป ใกล้กว่าเดิมที่ยืนเพื่อ ยืนยันความ สน ใจ ต่อ สิ่ง ตรง หน้า
ชายผู้นั้นหยุด สนใจ ต่อ สิ่ง ของ ใน มือ ครู่ หนึ่ง แล้ว ส่ง ยิ้ม ให้ ฉัน. . . . .
 
 
 
สิ่ง ที่ อยู่ ภาย ใน ยานพาหนะ ล้อ เลื่อน 4 ล้อ คือ . . .
 
กะทะทรงแบน ตะหลิว น้ำตาลทราย นมข้นหวาน กล้วยหอม ข้าวโพด ไข่ไก่ และแป้งทรงค่อน ไป ทาง สี่เหลี่ยม
 
ฉัน ไม่ต้องคาดเดาอะไรมาก เมื่อเห็น ชายผู้นั้นพร้อมสิ่งที่ฉันบรรยายข้างต้น
 
ใช่ ชายกลางคนที่ฉันเห็น เป็น พ่อค้า ขาย โรตี
 
บุคคลิก ไม่ ต่าง ไป จาก คำ ที่ หลาย คน ได้ ยิน เสมอ มา ว่า แขก จะ ขาย โร ตี
 
ซึ่ง ฉัน ก็ ไม่ รู้ ว่า ทำไม ถึง เป็น เช่น นั้น
 
 
 
ฉัน ยิ้ม ให้ พ่อค้าโรตี เหมือน เป็น นัย บอก ว่า ฉัน ต้อง การ มัน
 
" โรตี ธรรมดา 2 ชิ้น ใส่ นม เยอะๆ หน่อย นะ คะ ทอด กรอบ กรอบ แต่ อย่าไหม้ นะคะ "
 
ชายกลาง ผู้ นั้น ได้ ยิน ก็ อมยิ้ม กับ การ เผย ความ ต้องการ บริโภคที่ ฉัน พึง ปรารถนา
 
ฉัน หัวเราะ กับ ความ เรื่อง มาก ของ ฉัน เอง . . . . .เมื่อ พ่อ ค้า ส่ง ยิ้ม ให้
 
 
 
 
ก้อน เมฆ เริ่ม กลั่น ตัว เป็น หยด น้ำ ตกลง สู่ พื้นแผ่นดิน
 
แต่ โชค ดี ที่ พ่อ ค้า ปรุง รส โรตี ของ ฉัน เสร็จ สิ้น
 
ความ แรง ของ สาย ฝน เริ่ม ซัด สาด เข้า มา ใน บริ เววณที่ ฉัน ยืน
 
แขน เสื้อ ฉัน เริ่ม เปียก
 
 
 
พ่อ ค้า ท่า ทาง ใจดี ผู้ นั้น ก้ม ลง ใต้ รถ ค้น หา สิ่ง ของ บาง อย่าง
สักครู่ หนึ่ง เขา ก็ ได้ ผ้า ใบ ผืนโต ผืนหนึ่ง ออกมา ด้วย
เขา คลี่ มันออก ให้ พอ ที่ จะ คลุม รถ ให้ พ้น จาก สาย ฝน
แต่ มันก็ ไม่ เพียง พอ ต่อ การ บด บัง ฉัน ได้ จาก สาย ฝน
ที่ เท กระ หน่ำ ลง มาอย่าง ไม่ สามมารถ คาดเดาถึงเวลาหยุดพัก ได้
 
 
 
พ่อ ค้า ใจดี ยื่น ผ้า ใบ ผืนนั้นให้ฉันถือ เพื่อ กัน ฝน
 
แต่ ฉัน ปฏิเสธ เพราะถ้า ฉัน ไม่เปียก แต่ รถ ที่ เขา ขาย ของ และของ ภาย ใน รถ จะ เปียก ชุ่ม
 
แต่ พ่อค้าใจดี กลับ ปฏิเสธ ความ เกรง ใจ ของ ฉัน . . . .
 
ฉัน ขอบ คุณ พร้อม รับ ผ้า ใบ ผืนนั้น จาก ชาย ใจดี ที่ ฉัน ไม่รู้จัก
 
 
 
 
 
ไม่ นาน นัก สาย ฝน ที่ เคย ตก ลง มา กลับ หยุด โปรย ปราย ใน บัดดล
 
ฉัน ยื่น ผ้า ใบ ผืนนั้น ที่ ช่วย กัมบัง สาย ฝน ให้ ฉัน คืน แก่ เจ้า ของ
 
พร้อม กล่าว ขอบ คุณ และ ยกมือ ไหว้ ไป พร้อม กัน
 
พ่อ ค้า ใจดี ยิ้ม และ รู้ สึก เขิน กับ การ แสดง ความ ขอบ คุณ ด้วย ความ จริง ใจ ของ ฉัน
 
 
 
 
ฉัน ลา กลับ พร้อม ถาม ราคาโรตี ที่อยู่ ในมือ
" สิบสองบาทจ้ะ " มูล ค่า ของ แป้ง ทอด แสนกรอบ โรยน้ำตาล ใส่ นม . . . .
ฉัน หยิบ เศษ สตางค์ ในกระเป๋า เล็ก เล็ก จาก กระเป๋า ใบโต ที่ สะพายไว้
เหรียญ สิบและ เหรียญบาท สองเหรียญ คือ เบี้ย แลกเปลี่ยน กับ สิ่ง ของ ที่ ฉัน พึง ปรารถนา
 
 
 
 
 
ฉัน เดิน กลับ บ้าน ด้วย ใจ จด จ่อ กับ ขนม ใน มือ
 
พร้อม จินตนาการถึงเหตุการณ์ หลัง จาก ถึง บ้าน แล้ว ว่า
 
ฉัน จะ ทำ อะไร ก่อน ดี ระ หว่าง กินน้ำ เย็น ใน ตู้ เย็น หรือ เพลินเพลินกับ โรตี ที่ ฉัน
 
เจอะ เจอ ก่อน จะ ได้ ใน มา ถือ ใน เวลา นี้ ดี ล่ะ
 
 
 
 
 
 
* คนพุทธขายโรตีก็มีนี่นา ใช่ป่ะ!!!
* อร่อย จริง จริง
* ทำไม เพิ่งรู้ว่าหน้าปากซอยบ้านมีโรตีขายวะ
* เลือกดีเฉพาะกับบางคน
* สัตว์สังคมไม่ควรถือความคิดตนเป็นใหญ่
* ถ้าอ้างว่าพ่อแม่ไม่เคยให้ลำบาก ก็ ไป อยู่ บ้าน กับพ่อกับแม่ไป๊ อย่ามาอยู่ให้รกโลก

ความฝัน*

 
 
ช่วง เวลา ระหว่าง ก่อน นอน และ ก่อน ตื่น คน เรา มัก เรียก ช่วง เวลา มหัศจรรย์ นี้ ว่า
 
 
 
"ความฝัน"
 
 

ฉัน รู้ . . . ทุก คน เคยได้ มี มัน
 
 
แ ล้ ว เ ว ล า ที่ คุ ณ ดู เ ห มื อ น ว่ า กึ่ ง ห ลั บ กึ่ ง ตื่ น  

ภาพที่เห็นคือ ความ ฝัน หรือ ความ เป็น จริง
 


คุณ จะ รุ้ สึก เช่น ไร ถ้า พบ ว่า . . . . .

ภาพ ที่ เกิด ขึ้น มัน คือ ภาพ แห่ง จิน ตนาการ ของ คูณ ใน ชั่ว ครู่ เพียง เท่า นั้น
 
 


 
แต่สำหรับฉัน . . . .

ฉัน รุ้ สึก ว่า ฉัน ถูก โก หก  


ไม่ มี ความ จริง ใด ใด ปรากฏ แห่ง โลก ความ เป็น จริง

 

 


สำหรับ ค่ำ คืน ที่ ผ่าน พ้น มา  ฉัน พบ กับ ฝัน ดี . . . .


แต่ มัน เกิด เพียง ชั่ว ครู่ แห่ง ราตรี อัน แสน สั้น ซึ่ง มัน ไม่ ใช่ สิ่ง ที่ ฉัน ปรารถนา



สิ่ง ที่ ฉัน ร่ำ ร้อง และ ใฝ่ หา มัน คือ  . . . . .   ฝัน ที่ เป็น จริง
 
 
 
 
 หึ หึ หึ ! ! !
 
 
 
 
 
* ฝัน ที่เป็น จริง ต้องมีรถเข็นด้วยนะ
* ดีใจที่เธอรักกัน . . .
* เสียดายที่ฉันฟอร์มจัด
* โอกาสไม่ได้มีให้มนุษย์ ตลอดเวลา

ธรรมะในหัวใจ*

 
 
ศี ล   ส ม า ธิ  ปั ญ ญ า  ก็ เปรียบ เหมือน รส แกง ส้ม
 
 
 
ศีล เปรียบ ได้ กับ รส เปรี้ยว
 
ความ เปรี้ยว ทำ หน้า ที่ กัด กร่อน ความ สกปรก ออก
 
ทำนอง เดียว กัน ศีล จะ ช่วย ขัด เกลา ความ หยาบ ออก จาก ทาง   ก า ย   ว า จ า   ใ จ
 
 
 
 
 
สมาธิ เปรียบ ได้ กับ รส เค็ม
 
เพราะ ความ เค็ม จะ ช่วย รักษา อาหาร ต่าง ต่าง ไม่ ให้ เน่า เสีย
 
สมาธิ ก็ เช่น กัน สามารถ รักษา จิต ใจ ของ เรา ให้ ตั้ง มั่น อยู่ ใน  ค ว า ม ดี  ได้
 
 
 
 
 
ปัญญา เปรียบ ได้ กับ รส เผ็ด
 
เพราะ  ปัญญา มี ลักษณะ คิด อ่าน ตริตรอง โลดแล่นไป เพื่อ ขจัด  อ วิ ช ช า   ความ หลง
 
 
 
 
 
ค น ไ ม่ มี ธ ร ร ม ะ ก็ เ ห มื อ น ค น ไ ม่ มี บ้ า น อ ยู่
 
ต้ อ ง ไ ป นั่ ง ต า ก แ ด ด   ต า ก ฝ น   ต า ก ล ม   อ ยู่ ทั้ ง ก ล า ง วั น ก ล า ง คื น
 
 
 
 
 
* ขอแผ่เมตตาให้สัตว์โลกผู้ซึ่งยังมีความคิดโกรธแค้นอยู่
* อโหสิกรรมให้แด่ผู้ คิด พูด กระทำ ร้าย ต่อฉัน
* จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย
* ระยะห่างสำหรับฉันตอนนี้คงใกล้ไป งั้นเอาใหม่ ฉันจะห่าง ห่าง ไปเอง
* วันที่จะเป็นสุข
* อ่านธรรมะให้ครอบงำหัวใจกันบ้างนะเพื่อนมนุษย์ทั้งหลาย
 
 

life on neon*

 
 
 
ทำ แบบ เดียว กับ ความฝัน ไม่ เคย ได้ เจอ แม้ ตอน กลางวัน
 
 
พบ ผู้ คน ก็ เท่านั้น หาก แม้ แค่ เพียง ที่ เข้าใจ กัน
 
 
ดู รอบ กาย ช่าง ว่าง เปล่า พูด คุย แค่ เงา ของ เรา ทุกวัน
 
 
 
 
 
ในเวลาที่ฉันต้องการ เธอมาทำให้เห็นความต่าง เปลี่ยนแปลง เวลาที่มืดมน ผ่านพ้นไป
 
 
จะมีใครรู้สึกไหม เมื่อชีวิตอยู่ใต้แสงไฟ ช่วยส่องให้ฉันเห็นทางที่ก้าวไป
 
 
มีเธออยู่ข้างกัน เป็นแสงให้กับฉัน ก็เปรียบเหมือนอาทิตย์ในกลางวัน
 
 
 
 
 
 
คืน ที่ เป็น วัน ของ ฉัน กลับ ต่าง ออก ไป คล้าย ใน ตะวัน
 
ใคร ที่ เคย ติด อย่าง นั้น เป็น เธอ เ ข้า มา ให้ แสง ตะวัน
 
ใคร อาจ มอง เห็น ความ ต่าง ก็ มอง แค่ เพียง ด้าน เดียว ก็ แล้ว กัน
 
 
 
 
 
 
 
* ชีวิตกลางวันที่แสนเศร้า
* ชีวิตกลางคืนที่แสนจะอบอ้าว
* สิ่งที่ชอบกับความน่าจะเป็น มันไปด้วยกันไม่ได้
* ฉันรักเธอจริง จริง ว่ะ . . .
* เหมือนว่าเธอมีอยู่จริง    ใกล้แล้ววว
 
 
 
 

ฝนไม่เคยตกตลอดเวลา*

 
 
/   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /  /  /  /  /
/     /      /      /       /      /     /     /    /   /
/   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /  /   /   /
/     /      /      /     /      /      /     /     /     /
/   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /  /   /  /
/     /     /     /     /      /     /     /   /    /    /
/   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /
/     /     /     /     /     /     /     /    /    /   /
/   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /   /  /
/     /     /     /     /     /     /    /    /   /    /
/   /    /   /   /   /    /   /   /   /   /    /   /    /
/     /      /      /      /      /     /    /     /    /
/   /   /   /   /   /   /   /   /   /    /   /    /    /  
/    /    /    /    /    /    /    /    /    /   /    /   
 
 
 
 
 
    / / 
/  /  /
/  /  /  /  /  
/  /  /  /  /  /  /   
/  /  /  /  /  /  /  /  /    
                                                                                                !
                                                                                                !
                                                                                                !
                                                                                             !_!
                                                                                                       
 
 
 
 
ฝน ตก มา หลาย เวลา แล้ว
 
ฉัน เปียก ปอน เพราะ ฝน มา นาน เหลือ เกิน
 
ใน เวลา นี้ ฝน หยุด ตก เสีย ที
 
เพราะ . . . . . . .                                                                      
 
 
ฝน ไม่ เคย ตก ตลอด เวลา
 
และ ฉัน จะ ไม่ เปียก ปอน อีก ต่อ ไป
 
 
 
 
* ที่ฉันเปียกเพราะฉันไม่มีร่ม ขอยืมร่มหน่อย ได้ไหม
* ฝนเทลงมาเทลงมา
* จากเปียกปอนกลายเป็นอบอ้าว
* อาจจะจมอย่างที่ใครบางคนว่า เพราะ ฉันว่ายน้ำไม่เป็น 555
* เพิ่งรู้ว่า เธอคุยโคตรไม่เก่งเลยว่ะเจ๊แป้ง เงียบเชียบ มีแต่เสียงปุ้ยหายใจเห้อ เห้อ 555 
 
 
 
 
 
 

อะไรกันนี่

 
 
 
 
 
โอ้โหเฮ๊ะ ! ! ! !
 
 
อะไรกันนี่
 
 
 
 

No comment

 

 

* อุ๊ยเจ็บจัง

* อร่อยแฮะ!!!

* ขอบคุณเธอจริง จริง. . . . พี่แป้ง

* เศร้าจังโว้ย แต่ชอบว่ะ

 

 

เพื่อนรัก รักเพื่อน*

 
 
 ราตรี หนึ่ง ที่ ไม่ เงียบ เหงา
 
 ฉัน นึก ครึ้ม ออนไลน์ โปรแกรม Chat ที่ หลาย คน คง รู้จัก กัน ดี
 
  . . . . . . ใช่  มัน คือ MSN
 
น่าแปลกใจที่เวลาในขณะนั้นก็ล่วงเลยมาดึกมากแล้ว
 
แต่ เพื่อน ใน โลก ไซเบอร์ ของ ฉัน ไฉน เลย จึง ยัง ไม่ นอน
 
เพื่อนฉันในหน้าต่าง MSN ต่างไม่ยอมหลับไหล
 
ฉัน กด เลื่อน ขึ้น ลง เพื่อ ดู ราย ชื่อ เพื่อน
 
และฉันต้องสะดุดกับเพื่อนคนนึง ความรู้สุกแรกคือ . . . . . . . . ดีใจ ฉันดีใจเหลือเกิน
 
น่าแปลกที่ ทุกครั้งที่เพื่อนคนนี้ออนไลน์ ฉันกลับต้องบล๊อกเขาไว้
 
ทำ ไ ม น่ ะ ห ร อ . . . . . . . .
 
ฉันตอบไม่ได้หรอก ฉันไม่รู้เหตุผลกับสิ่งที่ฉันทำลงไปด้วยซ้ำ
 
ใ น คื น นั้ น . . . . . . ฉันตัดสินใจ คลิกที่รายชื่อ แล้วไปที่คำว่า Unblock contact
 
แน่นอน ฉันต้องเป็นฝ่ายทักเพื่อนคนนี้ด้วยความดีใจ
 
ฉันเริ่มบทสนทนา ทุกอย่างที่ฉันอยากรู้ อยากพูด อยากแสดงความรู้สึก ที่มีแด่เขา
 

เขาแสดงความรู้สึกแปลกใจกับคำพูดของฉัน. . . . . ^__^
แต่ ฉัน ไม่ สนใจ กับ ความ รู้สึก งวย งง ของ เพื่อน คนนี้
ฉันพยายามบอกความในใจที่ฉันมีแด่เขาโดยตลอด ฉันรู้สึกได้ว่า . . . .
เขาตื่นเต้นกับคำพูดของฉันทุกคำ ทุกประโยค
 
 
ฉัน ละเลย กับ บทสนา ที่ เพื่อน คน อื่น อื่น ทักทาย ฉัน
 
ฉั น รู้ สึ ก เ ห มื อ น ว่ า ทุ ก อ ย่ า ง มั น ห ยุ ด ห มุ น ใ น บั ด ด ล  
  
เสียง เพลง หนึ่ง มัน ก้อง ดัง ใน สมอง ของ ฉัน
 
 
 
 
 
ของเหลว ใน ดวงตา ของ ฉัน มัน คลอ อยู่ ที่ รอบ รอบ ดวงตา
 
ใช่ ฉันเริ่มกลั้นมันไว้ไม่ไหว
 
สมอง ฉัน เบลอ ฉัน เริ่ม แตะ แป้น พิมพ์ ช้า ลง   
 
                                 
                                  ท่ ว ง ทำ น อ ง ข อ ง เ พ ล ง ที่ ฉั น นึ ก ถึ ง   มั น ดั ง ขึ้ น เ รื่ อ ย   เ รื่ อ ย
 
 
ความรู้สึก มันสั่งการให้ฉันเปิดเพลงนี้ให้ดังทั่วห้อง
 
แต่ฉันไม่รู้ว่า สิ่งใด สั่งการ ให้ฉันส่งเพลงนี้ให้เพื่อนคนนี้ฟัง
 
น้ำในตาที่เอ่อคลอรอบดวงตาของฉัน มันไหลมาเป็นทาง เมื่อข้อความที่ฉันได้รับกลับมาจากเพื่อนคือ . . . . .
 
เ พ ล ง นี้ เ พ ร า ะ น ะ
 
 
ฉัน และ เธอ . . . . .
. . . . . . เธอ กับ ฉัน
 
 
เราเป็นเพื่อนกัน
 
 
 
 
 
 
* ดีใจเหลือเกินที่ได้รู้จักเธอ
* อย่างน้อย เธอกับฉัน เราก็เคยเป็นเพื่อนกัน
* blog นี้ บันทึกเป็นแบบร่างตั้งแต่เมื่อ   7/04/07
 
 
 
 
 
Edit 29/04/07
 
 
 
ฉัน มี เรื่อง ราว ที่ ทำ ให้ ฉัน ยิ้ม ได้ :P 
 
ข้ อ ค ว า ม ที่ ไ ด้ อ่ า น จ า ก ห น้ า จ อ สี่ เ ห ลี่ ย ม  
 
มั น ขั บ เ ค ลื่ อ น พ ลั ง ข อ ง หั ว ใ จ ฉั น ไ ด้ ดี ยิ่ ง นั ก
 
ข้ อ ค ว า ม ไ ม่ กี่ ป ร ะ โ ย ค  แ ต่ มั น สื่ อ ค ว า ม ห ม า ย แ ล ะ ค ว า ม รู้ สึ ก ไ ด้ ดี นั ก แ ล
 
อ ย่ า ง น้ อ ย   ฉั น ก็ ไ ด้ รั บ รู้ ว่ า   เ พื่ อ น ข อ ง ฉั น   ก็ ค ง รู้ สึ ก ไ ม่ ต่ า ง กั บ ที่ ฉั น รู้ สึ ก
 
 
 
ดากานดา ฉัน รัก แก ว่ะ .....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                           

somebody*

 
 
Title: some body
 
Aritist: Depeche Mode
 
 
I want somebody to share

Share the rest of my life

Share my innermost thoughts

Know my intimate details

Someone who'll stand by my side

And give me support

And in return

She'll get my support

She will listen to me

When I want to speak

About the world we live in

And life in general

Though my views may be wrong

They may even be perverted

She will hear me out

And won't easily be converted

To my way of thinking

In fact she'll often disagree

But at the end of it all

She will understand me

I want somebody who cares

For me passionately

With every thought and with every breath

Someone who'll help me see things

In a different light

All the things I detest

I will almost like

I don't want to be tied

To anyone's strings

I'm carefully trying to steer clear

Of those things

But when I'm asleep

I want somebody

Who will put their arms around me

And kiss me tenderly

Though things like this

Make me sick

In a case like this

I'll get away with it
 
...................................................
 
 
 
* Thanks for song to you sing for me.
* I'm in final exam.
* This blog is inter.

in my place

 
สวัสดีนะแก......
 
วันนี้ชั้นคิดถึงแกอีกแล้วน่ะสิ อย่าเพิ่งคิดว่าเวลาที่ชั้นคิดถึงแก
ชั้นจะมีแต่เรื่องเศร้านะ ตรงกันข้ามเลยแก ตอนนี้ชั้นมีความสุขมาก
ชั้นกลับมาอยู่ในโลกของชั้นแล้ว ชั้นจำไม่ได้แล้วว่าชั้นลืมโลกใบเล็กๆของชั้น
ที่มีแค่ชั้นเพียงคนเดียวไปนานเท่าไหร่ ชั้นดีใจที่ได้กลับมาทักทายโลกของชั้นอีกครั้ง
 
ช่วงปีที่ผ่านมา ชั้นต้องเสียใจอ่อนแอไปหลายครั้ง
แกคงรู้ดีใช่มั้ยล่ะ เพราะแกคอยดูชั้นอยู่ตลอด
ชั้นต้องเสียความเป็นตัวเองไปมาก เพราะความจริงใจมากไป
ตลอดเวลาชั้นดูมีความสุขมากก็จริง แต่ความสุขมันมักจะมีได้ไม่นาน
ความสุขมันมักจะแทนที่ด้วยความเศร้าเสมอ  แกรู้ไหม ชั้นกลายเป็นเจ้าน้ำตาบ่อยมาก
ชั้นไม่สามารถเก็บความรู้สึกได้เหมือนแต่ก่อน ชั้นมักจะหลอกตัวเองไปวันๆ
ชั้นเกลียดตัวชั้นเองแบบนั้นมาก ชั้นเสียความเป็นตัวเองไปมากจริงๆ
 
ชั้นมีเรื่องจะบอกแกอย่างนึง
ชั้นผิดหวังกับการแสดงความเป็นตัวเองกับคนที่ชั้นเรียกว่า...เพื่อน
การที่ชั้นเป็นตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับไม่เป็นตัวเอง ซึ่งชั้นก็ไม่สามารถคาดเดาได้ด้วย
มันทำให้ชั้นเจ็บปวดมากเลยแก คนเราจะฝืนอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองได้เท่าไหร่เชียวล่ะ
แน่นอนอีกฝ่าย เริ่มแสดงความเป็นตัวเองออกมาแล้ว
แต่มันก็สายไปแล้ว ชั้นเริ่มจริงใจมากไป เกินจะถอนตัวได้แล้ว
ชั้นหลีกเลี่ยงอะไรไม่ได้นอกจาก การเปลี่ยนตัวชั้นเอง เปลี่ยนยังไงหรอ
ก็เปลี่ยนมากมายจนชั้นรู้สึกได้ว่าชั้น เสียความเป็นตัวเอง
ชั้นต้องเริ่มห่างโลกของชั้นมาเรื่อยๆ ชั้นต้องยอมเข้าไปอยู่ในโลกของคนอื่น
โลกที่ชั้นไม่คิดว่าจะได้เข้าไป และแล้วชั้นก็เข้าไปจนหาทางออกไม่ได้
สิ่งที่ชั้นเสียใจที่สุดคือ การทรยศความรู้สึกตัวชั้นเอง น่าอายมั้ยแก.......
 
ชั้นโชคดีที่ชั้นเจอบุคคลหวังดีกับชั้น ช่วยลากชั้นออกมาจากโลกนั้น
ชั้นได้กลับมาใช้เวลาอยู่กับโลกของชั้นได้คิด ได้ย้อนเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ได้มองคนที่ชั้นลืมเค้าไป ชั้นดีใจที่ชั้นได้ความรู้สึกแบบนี้กลับมาอีกครั้ง
ถึงแม้ว่ามันจะต้องเจ็บปวดมากมายก่อนที่ชั้นจะกลับมายืนตรงจุดเดิมของชั้นได้
ชั้นขอบใจแกมากนะ โลกใบน้อยๆของชั้น ที่ทำให้ชั้นอยู่กับความรู้สึกที่เป็นจริงตลอดมา
ขอบใจที่ทำให้ชั้นคิดได้ว่า คนที่รักชั้นมันยังมีอีกมาก เค้าไม่เคยลืมชั้นเลย
แต่ชั้นมักจะลืมเค้าเสมอ
 
ขอบใจที่ทำให้ชั้นได้เรียนรู้ความเจ็บปวด และเรียนรู้ความสุขแบบจอมปลอม
ขอบใจที่ทำให้ชั้นรู้สึกด้อยค่าเมื่อเวลาอยู่กับพวกคุณ
 
ขอโทษกับการเสียความเป็นตัวเองไปนานแสนนาน
ขอโทษกับการละเลยความรู้สึกตัวชั้นเอง และความรู้สึกคนอื่น
ขอโทษที่เสียเวลาไปรุ้จักคนบางคนที่ทำให้ชั้นได้เจ็บปวดเสมอ
ขอโทษคุณจริงๆ ทศวรรณ.....
 
 
 
 
 
 
* ชั้นมีค่าเสมอเมื่ออยู่กับอดีต
* คำพูดเบลทำเอาเค้าจุกมากนะ รู้สึกผิดแบบที่ไม่น่ายกโทษให้ได้
* คิดถึงเสมอ
* ดีใจที่อยู่บนโลกของชั้น ที่มีชั้นเพียงคนเดียว
* โหมดโลกส่วนตัวสูงอีกแล้วตอนนี้
* ดีใจที่แม่เสียน้ำตา เพราะมันเป็นน้ำตาที่แม่ปลื้มใจกู (ซึ้งโคตร)
* รักทุกคนที่รักตัวเอง

ไม่คิดเงิน*

 
เด็กหญิงคนหนึ่งกำลังจดบันทึกบัญชีรายรับของเธอ ที่เธอจะได้จากหญิงชราเป็นประจำทุกวันหยุด
หลังจากที่หญิงคนนั้นอ่านบัญชีของเธอจบ ก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้แก่เด็กหญิง
ข้อความที่เด็กหญิงยื่นให้หญิงชรา มันไม่ต่างอะไรจากค่าจ้างรายวัน
ที่ลูกจ้างต้องปฎฏิบัติต่อนายจ้าง เนื้อหาในบันทึกที่เด็กหญิงเขียนไว้คือ.....
 
1. ค่าล้างจาน 30 บาท
2. ค่ากวาดบ้าน 15 บาท
3. ค่าเช็ดกระจก 45 บาท
4. ค่าเป็นเด็กดีของแม่ 50 บาท
5. ค่ายกน้ำมาให้แม่ดื่ม 10 บาท
6. ค่าเก็บที่นอนของตัวเอง 10 บาท
รวมเป็นเงินทั้งสิ้น  160 บาท
 
หลังจากที่หญิงชราคนนั้นได้รับข้อความ ก็เขียนหลังแผ่นกระดาษที่เด็กหญิงเขียนให้ว่า....
 
1. ค่าที่แม่อุ้มท้องมา 9 เดือน ไม่คิดเงิน
2. ค่าที่แม่ดูแลพยาบาลยามเจ้าป่วย ไม่คิดเงิน
3. ค่าส่งเสียเล่าเรียน ไม่คิดเงิน
4. ค่าอาหาร เสื้อผ้า ของเล่นที่เจ้าอยากได้ ไม่คิดเงิน
5. ค่าความรักความห่วงใยที่แม่มีต่อเจ้า ไม่คิดเงิน
ทั้งหมดทุกสิ่งทุกอย่าง แม่ไม่คิดเงิน
 
จากนั้นหญิงชราก็ยื่นเงินจำนวน 160 บาท ให้กับเด็กหญิงพร้อมสมุดบัญทึกที่เด็กหญิงส่งให้ในตอนแรก
เด็กหญิงคนนั้นพลิกกระดาษแผ่นที่บันทึกไว้ล่าสุด เพื่ออ่านข้อความที่หญิงชราเขียนเมื่อสักครู่
เธอตกใจกับข้อความที่หญิงชราบันทึกไว้ เธอหันไปสบตากับหญิงคนนั้น และเธอก็ได้รับรอยยิ้มจากหญิงชรากลับมา
แต่เธอกลับมีรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตามอบให้หญิงชรา.....T-T
หญิงชราเห็นน้ำตาไหลอาบแก้ม 2 ข้างของเด็กหญิง จึงโผเข้าสวมกอด
และเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเด็กหญิงอย่างละเมียดละไม พร้อมทั้งปลอบเด็กหญิง
 
ทุกสิ่งที่แม่ทำให้ลูกมันมากกว่าค่าตอบแทนใดๆ ค่าตอบแทนที่แม่อยากได้ก็คงจะเป็น....
การที่เห็นลูกเติบใหญ่เป็นคนดี มีอนาคตที่ดี แค่นี้แหละที่แม่อยากได้จากลูก
 
 
 
 
 
 
 
* สวัสดีปีใหม่ ขอให้มีแต่ความสุขกันถ้วนหน้า อาจจะฟังดูเชยๆน่าเบื่อ แต่ถ้ามีความสุขในชีวิต ทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ด้วยดีนะ
* ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน ที่ส่งทั้งข้อความ หรือ โทรมาอวยพรกันอย่างไม่ขาดสาย (ตี 5 ยังไม่ได้อนอนเลย รู้สึกดีจัง)
* อย่างน้อยทำให้รู้ว่า ยังมีเพื่อนที่ยังไม่ลืมกูอีกเยอะเหมือนกันนี่หว่า
* รักครอบครัวกันมากๆนะ
* มีความสุขกับทุกๆวันนะจ้ะ

ความสุขคือ?*

 
 
ความสุขของคนเรามันคืออะไรกันหรอ?
ต่างคนก็ต่างหาความสุขใส่ตัวกันทั้งนั้น จนบางครั้งความสุขที่ได้มานั้น
มันต้องอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น....
ความสุขของชั้นมันไม่ต้องการอะไรไปมากมายหรอก
ความจริงแล้วความสุขมันเข้ามาหาชั้นทุกวันแหละ อยู่ที่ชั้นจะรับความสุขนั้นรึป่าว
ความสุขของคนอย่างชั้นที่ได้รับ มันคงไม่ได้เลิศหรูดูดีเหมือนที่คนอื่นๆได้เจอหรอก
แต่ความสุขที่ได้มา มันทำให้ชั้นยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้นึกถึงมัน
 
ทุกครั้งที่ชั้นมีเรียนสาย ชั้นก็เลือกที่จะนั่งรถเมล์ในเส้นทางที่อ้อมมากสำหรับคนบ้านใกล้ที่เรียนอย่างชั้น
แต่ด้วยความที่เป็นคนเลือกเอาแต่ความสบาย ขี้เกียจข้ามถนน หรือสะพานลอย
ก็จะนั่งรถเมล์ฝั่งเดียวกับบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงกับการข้ามถนน และสะพานลอย
ซึ่งความสุขของชั้นมันเกิดที่นี่แหละ .....
ระหว่างที่ชั้นรอรถเมล์ ชั้นก็จะพบกับยายแก่ๆคนนึงเป็นประจำ แกจำเป็นต้องโดยสารรถเมล์ไปตลาด
ซึ่งปัญหาของยายก็คือ มองสายรถเมล์ไม่เห็น ซึ่งปัญหาของยายก็ไม่ต่างอะไรกับปัญหาของชั้น
ชั้นพบปัญหานี้บ่อยเพราะสายตาสั้น.......ยายเลือกที่จะให้ชั้นเป็นคนดูรถเมล์ให้
ซึ่งสายรถเมล์ที่ยายจะขึ้นก็คือสายเดียวกับชั้นด้วย และเป็นสายที่คนส่วนใหญ่ที่ป้ายรถเมล์ขึ้นกัน
สิ่งที่ชั้นแปลกใจก็คือ คนที่ป้ายรถเมล์ตั้งมากมาย แต่ทำไมยายแกต้องเลือกชั้น
ในความแปลกใจมันก็แฝงไปด้วยความสุข ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับใครหลายๆคน
แต่สำหรับชั้น การที่เราใส่ใจคนรอบข้างบ้างมันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอ
ชั้นย้อนดูตัวชั้นเองว่า ชั้นสนใจคนรอบข้างบ้างมั้ยเดี๋ยวนี้ ชั้นมองข้ามคนอื่นๆไปนานแค่ไหน
ชั้นคิดจะช่วยเหลือคนไม่รู้จักที่ต้องการความช่วยเหลือจากชั้นบ้างมั้ย
ดังนั้นสิ่งที่ชั้นทำให้ยายไปนั้น มันเป็นความเต็มใจ และเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของชีวิตชั้นที่ทำไป
 
ทุกวันนี้ความสุขมันมีมาให้ชั้นเก็บอยู่เป็นประจำโดยที่เมื่อก่อนชั้นไม่คิดว่า
เรื่องแค่นี้มันจะเป็นความสุขได้
บางครั้งการยิ้มแย้มทักทายคนอื่นมันก็สร้างความสุขให้กับตัวชั้นได้นะ
 
 
 
 
 
 
* อย่าคิดอะไรมาก ความสุขมันมีอยู่รอบตัวคุณ
* คิดมากไปก็เป็นคนน่าเบื่อนะ (เบื่อปุ้ยที่เป็นคนคิดมาก) อยากเป็นแบบนี้ไปนานๆ
* บอกตรงๆว่าฉันก็คิดถึงเธอในทุกวันที่ผ่านมา แต่ไม่รู้ทำอย่างไรเพราะชั้นรู้ว่าเธอก็มีค่า....กว่าจะบอกไป
* โชคดีจงมีแด่คุณนะตูน ขอบคุณที่เดินทางมาพบกัน
* แอบโกรธเคืองเพื่อนที่หลอกให้ไปเรียนทั้งๆที่กูป่วย ... รู้สึกดีม๊ากมากว่ะ
* ช่วงนี้มีแต่โรครุมเร้าเว้ย เบื่อ!!!!
* คิดถึงพี่แป้งโว้ย

forwardmail==>คนที่หายไป*

 

คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม คนที่มันบ้าๆ บอๆ แต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์ แม้ว่าคุณจะไม่เหลือใครเลย ไม่ว่าจะไม่มีใครเห็นด้วยกับคุณเลยก็ตาม ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด มันจะถึงไหนถึงกัน เสมอ


เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ ซึ่งจะหลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ บ้าๆ บอๆ
ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ โครงการณ์ร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน


คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่ มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง

คนที่ค่อยๆ หายตัวไปในกาลเวลา แต่ก็แว๊บ..เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ คนที่คุณคอยเล่าพฤติกรรมแปลกของมัน ให้คนอื่นฟังเสมอๆ


 
วันนี้…เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน


 
นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย่างเดิม หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน อย่าอ้างว่าคุณมีมรรยาท คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง


 

อะไรที่เปลี่ยนไป เวลา…หรือความรู้สึก… สังคม..หรือความสัมพันธ์... อะไรที่เปลี่ยนแปลง คุณ…หรือเขา..หรือใคร.. คุณถามตัวเองหรือเปล่า หรือรอให้ใครถาม รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม เขารู้สึกอย่างไรที่คุณเปลี่ยนไป ระหว่างคุณ..


หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่ ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้ มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า ”ช่างมัน” ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป ........แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆ ไปคนนึง และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน


ปล. คุณรู้ไหม ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนี้ เพื่อนคนนั้นของคุณ อาจจะถามตัวเองอยู ่ก็ได้ ว่ามันทำผิดอะไร...กรุณาส่งมันให้กับคนที่คุณคิดว่าคนๆนั้นเป็นเพื่อนของคุณ.....เพื่อเพื่อนที่คุณรักจะได้ไม่หายไปไหน

 

 

*  อ่านแล้วนึกถึงเพื่อนเก่าเลยแฮะ

*  คิดถึงแกคนแรกเลยไอ้ป๊อป ไม่น่าเชื่อว่าพระจอม 9 จะทำให้เรากลับมาเจอกันอีกนะไอ้เพื่อนรัก

*  กลับบ้านคราวหน้าจะไม่ลืมชวนแกกลับด้วยนะ เหมือนที่แกชวนเค้ากลับด้วยทุกที แต่!!! ไม่เคยได้กลับพร้อมกันเลยว่ะ

*  ทำไมเพื่อนสนิทกรูต้องเป็นผู้ชายด้วยว่ะ

*  ต่อไปนี้แกไม่ต้องบอกเค้าว่า " โทสับกูรับสายได้นะปุ้ย" เค้าจะโทรหาแกมากขึ้นว่ะ (รู้สึกผิดขึ้นมาทันที)

*  คิดถึงทุกคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนเค้านะเว้ย (เบลอย่าเพิ่งน้อยใจ) 555+

ขอบคุณ*

 
 
ขอบคุณมากมากนะ
 
 

 
 
Thank you so much
 
 
 
 
 
* ขอบคุณอีกครั้งนึง
* เพลงมันเพราะเนอะ
* ไม่ได้เศร้าแม้แต่นิดเดียว  มีความสุขมากๆเลยตอนนี้ 
 
 
 
 

HBD my nephew*

 

วันนี้วันที่ 27 กรกฎาคม พศ. 2549 ตรงกับวันคล้ายวันเกิดของ เด็กชายธีรภัทร์ สถิตมั่น

เรียกสั้นๆว่า ปังปอนด์ของพ่อแม่ ปอนด์ของปู่ย่า  ปืนของอาแป้ง ไอ้ปอนของอาปุ้ย

ซึ่งหลานชายคนแรกของครอบครัวเรา และเป็นหลานคนเดียวของครอบครัวเราในตอนนี้

 

 

หลานคนนี้แสบมาก รู้มากเกินเด็ก เป็นเด็กที่ชอบเต้นและร้องเพลง (ร้องไม่รู้เรื่องด้วย)

ปอนด์มักจะร้องไห้ (แต่ไม่มีน้ำตา) เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้คนที่พบเห็น

สมัยก่อนมักจะหักหน้าเราโดยการเรียกเราว่าแม่เวลาพบปะฝูงชน

แต่บัดดี้เรียกเราว่าปุ้ย แต่ไม่มีสรพนามนำว่าชื่อว่าอาเลย (กรูเป็นเพื่อนเล่นมันรึ)

ไอ้เด็กคนนี้ชอบมากอดเราทุกครั้งเวลาเราบอกว่า จะไม่รักแล้ว จะทำทุกวิถีทาง

ให้คนรอบข้างรักมัน ไม่ว่าจะเป็นการเข้ามาหอมแก้ม หอมหน้าผาก

แม้กระทั่งหอมฝ่าเท้า มันก็ทำได้นะ 555+

กิจวัตรประจำวันของเด็กคนนี้คือ ตื่นเช้ามาก่อกวนให้คนทั้งบ้านต้องตื่น

สายๆหน่อยต้องรดน้ำต้นไม้หรือไม่ก็ล้างรถให้ปู่ (หาเรื่องเล่นน้ำสิมัน) เล่นน้ำเสร็จ

ก็ต้องโดนย่าหลอกล่อให้มันนอน เพื่อคนในบ้านจะได้ทำการทำงานกันได้บ้าง

แต่มันไม่นอนก็ต้องเปิดไปเหอะ ไอ้นกแลดอยเต่าดอทคอมอะ

ฟังมันจนกรูร้องได้ทั้งอัลบัม มั๊นก็ยังไม่หลับ เปิดอิทคิวให้ดูก็แล้ว

ทอมแอนด์เจอรี่ หรือแม้แต่ จ้ายอดกระปุก (มีทุกอัลบั้ม) มั๊นก็หลับยาก

ต้องพามันออกไปเล่นอะไรใช้เหงื่อใช้แรงมากๆ มันจะได้เพลียแล้วมาหลับ 555+

ปกติเด็กคนนี้ผิวขาว แต่เนื่องจากด้วยความซนและความแสบของมัน

ผิวณ.ปัจจุบันจึงเป็นผิวสีแทนอาบน้ำผึ้ง เพราะชอบเล่นกลางแจ้งก็งี้แหละ

 

เอาเป็นว่าถึงมันจะดื้อแค่ไหน ก็ยังเป็นที่รักของทุกๆคนนะจ้ะหลานรักของอาปุ้ย

เนื่องในวันคล้ายวันเกิดวันนี้ อาก็ขอให้เป็นเด็กฉลาดยิ่งๆขึ้นกว่าเดิม(แค่นี้ก็พอแล้วมั้ง)

เชื่อฟังผู้ใหญ่ เป็นเด็กดีของทุกๆคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะสำหรับเด็กตัวแค่นี้

 

 

 

* หลานกรูไว้ผมยาวไม่ได้เพราะ......มันเป็นเด็กที่หัวเหม็นมากกกกกกกกกกก

* คัยอยากรู้ว่าดื้อแค่ไหนมารับไปเลี้ยงได้นะ

* เลี้ยงหลานคนนี้ทำให้รู้ว่าพ่อแม่กว่าจะเลี้ยงกรูมาเป็นคนเนี่ยเหนื่อยยากแค่ไหน เห้อ!

* ไม่ได้ฉลองวันเกิดด้วยนะ เพราะอายังสอบอยู่เล้ยไอ้หลาน

ความรัก*

ช่วงนี้ได้คุยกะเพื่อนๆหลายๆคน หลายๆคนพูดถึงความรัก
ความรักสำหรับเราหรอ....มันนานเกินจะจำได้แล้วล่ะ
จำไม่ได้แล้วมั้งว่าเป็นไง วูบวาบร้อนแรงยังไง 5555+ ออกแนวร้างลามานานโข
เพื่อนเก่าหลายคนโทรมาหาทีไร ก็ต้องถามว่า "เห้ย! เป็นไงวะแก
มีแฟนใหม่รึยัง ลืมแฟนเก่าได้ยัง มีแฟนไปกี่คนแล้ว รักครั้งใหม่เป็นไง เห้อ!......
คำถามแบบนี้ได้ยินจนชินหูมาก แต่ว่ากูก็ยังหาความรักของกูไม่ได้เลยว่ะตอนนี้
แต่ก็ไม่ได้ซีเรียส เรียกร้องอยากมีความรักหรอกนะ
เพราะทุกวันนี้คนที่รักเราก็มีอยู่รอบข้างเยอะแยะแล้ว (เอ๊ะ!แน่ใจหรอ)
ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็มีความสุขดีแล้ว เพราะก็ไม่แน่ใจว่า ความรักครั้งใหม่ที่จะเกิดขึ้น
มันจะเป็นยังไง ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ รู้แต่ว่าตอนนี้ชีวิตมีความสุขดีแล้ว
 

หลายคนชอบบอกว่าเราเป็นคนไม่จิงจังกับความรัก ก็น่าจะจิงนะ

เราให้ความสำคัญกับความจริงใจมากกว่าจริงจัง อย่างน้อยความจริงใจ

ที่เราให้ไป อีกฝ่ายน่าจะรับรู้ได้ บางครั้งการจิงจังมากไปมันก็ดูไม่เป็นตัวตนจริงๆของเรา

ความจริงใจนี่แหละมันคือความจริง

แต่การที่อีกฝ่ายจริงจังแต่ไม่ได้จริงใจกับความรักที่ให้เรามามันน่าเจ็บปวดนัก

ความรักสำหรับเรามันดุเป็นเรื่องตลก ตลกยังไงหรอ  ก็ตลกที่....

ทำไมเราต้องมาคบกัน ทำไมต้องมาเป็นแฟนกัน ทำไมไม่เป็นแค่เพื่อน

ทำไมไม่เป็นแค่คนที่บังเอิญรุ้จักกัน ทำไมไม่เป็นแค่นั้นล่ะ

ทำไมคนอย่างเราถึงมีความรัก แล้วทำไมคนอย่างเค้าต้องมีความรักด้วย

มันน่าคิดนะ 5555+

ความรักของคนบางคนก็ต้องจบที่ความผิดหวังเสียใจ ไม่แปลกหรอก

เพราะความสุขย่อมมาคู่กับความเสียใจเสมอ ซึ่งหลายๆคนก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก

แต่ถ้าถามเรา เราเลือกที่จะเสียใจนะ ดีใจนะที่ความรักของเราต้องจบที่ความผิดหวัง

อย่างน้อยมันก็สอนให้เรารู้ว่าผู้ชายตอแหลมันมีเกลื่อนนะ 555+

ถามว่าเสียใจมั้ย แน่นอนดิเสียใจ แต่เราไม่ชอบฟูมฟายเสียใจ

หรือว่ายึดติดกับอะไรนานๆหรอก เสียใจได้ก็ต้องหัวเราะได้

ชีวิตมันมีอะไรให้ทำอีกเยอะ มีอะไรให้จดจำอีกมากมาย

ดังนั้นไม่ต้องถามว่าตอนนี้เราลืมเค้าคนนั้นได้รึยัง

เราไม่เคยลืมเค้าหรอก แค่เรา.....ไม่เลือกที่จะจดจำเค้าเลยไง

 

 

 

 

 

* พวกแกเลิกห่วงเรื่องคานทองของเค้าได้แล้ว

* ไร้คู่ก็ไม่ได้แปลว่าไร้เพื่อนนี่หว่า

* วันนี้มาแปลกเว้ย........มาแนวความรักด้วยเฟ้ย

* หน้าอย่างเมิงไปรอบนคานได้เลยไอ้ผี!

* 5555555555+ ตลกตัวเองว่ะ

* คนที่ใช่เป็นไงหรอ สำหรับเราตอนนี้มีแค่คนที่ชอบกับไม่ชอบแค่นั้นพอ ใช่ไม่ใช่ไม่รู้ว่ะ

* เฮียยุ้ยอัพเรื่องความรัก โดนว่ะไม่เชื่อไปอ่านสเปซพี่เค้าได้

http://i-here-yui.spaces.msn.com/

* บักเซน พระเอกตลอดกาลลงเพลงในสเปซได้แสนเจ็บปวดสาหัส ไปฟังดูนะ

http://alliwannadoisrock.spaces.msn.com/

 

 

my birthday 2 กค.*

ขอบคุณ..เพื่อนๆที่เซอร์ไพร์วันเกิดให้ (แม้จะไม่เนียนเลย) 555+
ขอบคุณ..สำหรับเค๊กที่ลงทุนเข้าไปซื้อในตลาดหัวหิน แม้จะห่างจากที่พัก 20 กิโล
ขอบคุณ..ที่ดีกะเค้าเสมอมานะเพื่อน.....รักพวกแกว่ะ
ขอบคุณ..ข้อความน่ารักๆของพ่อที่ส่งมาแต่เช้าตรู่ และข้อความของสหายเก่า
ขอบคุณ..คำอวยพรที่โทรมากันอย่างไม่ขาดสาย
 
ปีนี้วันเกิดเราได้อยู่กับเพื่อนๆเยอะแยะเลย รู้สึกดีไม่ต่างจากอยู่กับครอบครัว
เรากะโอมเกิดวันเดียวกัน เพื่อนก็เลยเซอร์ไพร์เรา 2คนพร้อมกันเลย
โอมคงเซอไพร์ แต่เราไม่อะ เพราะเพื่อนแอบไม่เนียน เลยรู้เลย 555+
ขอบใจนะจิ ที่ลงทุนเข้าไปซื้อในหัวหิน ไกลจากที่พักตั้ง 20 กิโลแหน่ะ
กินเค๊กเสร็จ ก็นั่งๆนอนสักพัก แล้วงานนี้จะพลาดการก๊งได้ไง 555+
ก็ไปนั่งก๊งกัน เพื่อนผู้ชายออกแนวติดบอล ก็นั่งก๊งอยู่กะรุ่นน้องผู้หญิงและเพื่อนๆ
รุ่นน้องที่นั่งอยู่คงงงว่า พี่ปุ้ยเมาตั้งแต่แก้วแรกรึป่าวเนี่ย ฮาตั้งแต่แก้วแรก
จิงๆแล้ว ถ้าแอลกอฮอลล์เข้าปากเมื่อไหร่ พี่ปุ้ยก็ฟอร์มเมาทันที จะได้สมจิง 5555+
เมาดิบตลอดแหละพี่ ถ้าเมาจิงต้องเมาหลับนะจ้ะ 555+
ส่วนไอ้ปอ เป็นไข้แต่ก็มานั่งดริ้ง ห่มผ้ามานั่งกินเหล้าด้วยนะ ฮามาก
นอกจากเมาเหล้าแล้ว ยังแอบเมาคลิบเพื่อนๆอีก 555+ แอบสงสารว่ะ
 
 
 
 
 
* รักครอบครัวมากว่ะ
* รักเพื่อนนะเฟ้ย
* กูใจกับทุกคนที่เป็นเพื่อนกู
* หอยที่ปอให้กูยังเกบไว้นะ
* ถึงแม้จะน่าเบื่อมาก(แอบผิดหวัง) แต่ก็ยังดีที่มีเพื่อนๆ
* มีเรื่องอัพเยอะมาก แต่ว่าทำไมไม่อยากอัพไม่รู้ว่ะ
 
 
 

FaMiLy*

 

I would like to say " I love my family "

love my dad....pa'tep

love my mom....J'mouy

love my brother...P'pong

love my sister...J'pang

and love my nephew....pangpond

sometime I'm crying  but I have them  to be console me.

sometime I'm happy but they R happy with me.

so...I love them so much.

 

* รักคำเดียวน่าจะบรรยายหมดนะ

* กำลังใจจากทุกคนมีให้พี่โป้งเสมอนะจ้ะจะบอกให้พี่ชาย

* เศร้ายังไงก็ยังมีบ้านว่ะ

* กลับบ้านเรา รักรออยู่...ฮุ้ฮุ

 

 

 

 

 

 

 

 

HaPpY*

 
I'm very happi
Yoohoo...Can U see me.
A girl of happiness.
 
 
 
 
* I love ska
* danceing with .....
* very inter
 

ผีเศร้า*

ผ่านไปแระกะเทศกาลร้องไห้
ต่อไปนี้ต้องเป็นเทศกาลดีใจแล้วนะ
ขอบคุณเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ปลอบใจ
กันและกัน พวกเราคงเศร้าไม่ต่างกัน
ขอบคุณกับความเป็นเพื่อนที่ได้รู้จักกัน
ยังไงมิตรภาพที่ได้คงไม่จบลงที่พระจอม
รักคุณ
 
 
 
* ไอ้ปอเอ้ย แกจะร่วมทุกข์ร่วมสุขเค้าตลอดเลยหรอเนี่ย
* น้ำตาในวันนั้นอาจทำให้มิตรภาพแน่แฟ้นในวันนี้
* รักเพื่อนๆมาก